ویتامین طولانیعمر قارچ، NAD+ را در موشهای پیر از طریق سوئیچ H₂S افزایش داد
ارگوتیونین، ترکیب قارچی معروف به «ویتامین طولانیعمر»، در مطالعهای جدید نشان داد که با فعالسازی مسیر هیدروژنسولفید میتواند سطح NAD+ در عضلهٔ موشهای پیر را افزایش داده و استقامت آنها را در تردمیل بالا ببرد. این اثر به CSE، پرسولفیداسیون و آنزیم cGPDH وابسته است؛ اما باید تأکید کرد که تنها دادههای حیوانی موجود است و دوز مؤثر در موشها حدوداً دهبرابر دوزهای معمول مکملهای انسانی میباشد.
رپامایسین هفتگی به مدت یک سال: ایمن، اما آیا چربی احشایی کاهش یافت؟
همه میخواهند بدانند آیا رپامایسین هفتگی میتواند چربی داخلی را کم کند و دوران سالم زندگی را ارتقا دهد. در آزمایش PEARL پس از ۴۸ هفته در بزرگسالان سالم، تغییر قابلتوجهی در چربی احشایی مشاهده نشد و ایمنی آن تقریباً مشابه پلاسیبو بود. برخی نشانههای ثانویه مثل افزایش جرم بدون چربی و کاهش درد در زنان مصرفکنندهٔ ۱۰ میلیگرم و احساس بهتر رفاه عاطفی در گروه ۵ میلیگرم نکاتی امیدوارکننده هستند؛ اما این نتایج مربوط به زیرگروهها و پرسشنامههای خوداظهاری هستند و هنوز اثباتی برای افزایش طول عمر انسان فراهم نمیشود.
آلفا‑کتوگلوتارات کلسیمی طول عمر موشهای ماده را تا ۱۶٫۶٪ افزایش داد؛ این برای انسانها چه معنا دارد (و چه نیست)
یک مطالعهٔ ۲۰۲۰ در مجلهٔ Cell Metabolism نشان داد که تغذیهٔ موشهای میانسال ماده با رژیم ۲٪ آلفا‑کتوگلوتارات کلسیمی (CaAKG) طول متوسط عمر آنها را تا ۱۶٫۶٪ افزایش و ضعیفسندی را کم میکند. این اثر در نرها کمتر بود و هنوز شواهدی برای انسانها وجود ندارد. در ادامه به جزئیات دادهها، تفاوت آن با ادعاهای بازاریابی و محدودیتهای پژوهش میپردازیم.
تاورین، اسید آمینهای ارزان که طول عمر موشها را تا ۱۲٪ افزایش داد؛ در انسانها با سن کاهش مییابد
مطالعهای در سال ۲۰۲۳ در مجله Science نشان داد که سطح تاورین در خون—یک اسید آمینه ارزان و بهراحتی در دسترس—در موشها، میمونها و انسانها با افزایش سن کاهش مییابد. مکملسازی این ترکیب در موشهای میانسال موجب افزایش حدود ۱۰‑۱۲٪ در میانگین طول عمر شد و سلامت کلی آنها بهبود یافت. بهنظر میرسد تاورین میتواند فرایندهای سالمسازی سلولی، آسیبهای DNA، اختلال میتوکندریایی و التهاب مزمن مرتبط با پیری را مهار کند. دادههای انسانی همچنان صرفاً مشاهداتی هستند و دوزهای استفادهشده در موشها معادل چند گرم در روز برای انسان میشود؛ بنابراین شواهد قطعی نیستند. در ادامه به نکات کلیدی پژوهش، دوزهای مورد بحث و ضرورت آزمونهای بالینی میپردازیم.