Rapamycyna nie przeszła wielkiego ludzkiego testu długowieczności. O co chodzi?
Rapamycyna jest ulubienicą środowiska zajmującego się długowiecznością, ale najnowszy, największy test na ludziach okazał się rozczarowujący. Wśród 4 885 pacjentów po przeszczepie nerki przyjmujących rapamycynę i 6 589 kontrolnych, mediana wieku dożycia wyniosła odpowiednio 64,6 i 64,3 roku życia – różnica statystycznie nieistotna. Po medianie 11‑letniego obserwowania i 6 443 zgonach, badacze nie dostrzegli znaczącego wydłużenia życia. Badanie dotyczyło jednak pacjentów po przeszczepie, przyjmujących leki immunosupresyjne, i jest obserwacyjne, więc nie rozstrzyga, czy niskie, przerywane dawkowanie działa u zdrowych osób. Oto, co wyniki mówią, a czego nie mówią.
Kwas ursolowy z łupiny jabłka chroni mięśnie u otyłych myszy
Kwas ursolowy, skoncentrowany w łupinie jabłka, wykazał działanie ochronne na mięśnie u otyłych myszy, podobnie jak jego kuzyn – kwas oleanolowy. W modelu myszy na wysokokalorycznej diecie oraz w komórkach mięśniowych narażonych na stres lipidowy oba związki poprawiły metabolizm glukozy, zmniejszyły atrofię mięśni i wesprzyły mitochondria. Proponowane mechanizmy to odnowienie szlaku IRS/AKT/mTOR, zahamowanie katabolicznego działania FOXO1 oraz możliwy związek z PSMB1. Badanie ogranicza się jednak do zwierząt i kultur komórkowych, więc nie dowodzi ochrony mięśni u ludzi ani skuteczności w leczeniu sarkopenii.
Rapamycyna „Nie dociera do mózgu”? Dlaczego ten mit się rozpada
„Rapamycyna nie dociera do mózgu” jest jednym z najczęściej powtarzanych twierdzeń w kręgach długowieczności, a nowy przegląd wskazuje, że opiera się na błędnym pomiarze. Lekarstwo rzadko wykrywane jest w płynie mózgowo‑rdzeniowym, ale autorzy wyjaśniają, dlaczego to nie oznacza, że nie dociera do tkanki mózgowej. Próbki glejaka, kontrola napadów w zespole torbieliowatości, skany PET w chorobie Alzheimera i przepływ krwi u nosicieli APOE4 wskazują na rzeczywistą aktywność w mózgu. Głównym haczykiem jest to, że nikt nie zmierzył bezpośrednio leku w zdrowej ludzkiej tkance mózgowej przy terapeutycznych dawkach. Oto co wspiera dowód, czego nie, i kto powinien się nad tym zastanowić.