ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਘਟਾਇਆ — ਫਿਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਘਟਾਓ ਕਿਉਂ?
ਸਰੋਤ
ਸੈਮਾਗਲੂਟਾਈਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਉਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਚਿੰਤਾ ’ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਦਵਾਈਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨੂੰ “ਖਾ” ਲੈਣਗੀਆਂ। GeroScience ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹਾਲੀਅਾਂ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟੋ‑ਘੱਟ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਗਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੋਜਕਰਤਿਆਂ ਨੇ ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ ਜਾਂ GIP ਨੂੰ ਸੀਧਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਮਾਇਓਟਿਊਬਜ਼ ’ਤੇ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਟਾਓ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਟ੍ਰੋਫੀ‑ਜੀਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ, ਕੋਈ ਇਨਫਲੈਮੈਟਰੀ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਘਟੀ।
ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਨਾਲ ਲੀਨ ਮਾਸ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।
ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਵਾਲ
ਕਲਿਨੀਕਲ ਟਰਾਇਲਾਂ ਵਿੱਚ GLP‑1 ਰਿਸੈਪਟਰ ਐਗੋਨਿਸਟਸ ਅਤੇ ਡੁਅਲ GIP/GLP‑1 ਐਗੋਨਿਸਟਸ ਵਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਮੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਲੀਨ ਬਾਡੀ ਮਾਸ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਕੈਲਟਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਦੀ ਵੀ ਮਾਪਯੋਗ ਘਟਾਓ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਘਟਾਓ (ਸਾਰਕੋਪੇਨੀਆ) ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਦੋ ਮੁੱਖ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹਨ:
- ਸੀਧਾ ਫਾਰਮਾਕੋਲੋਜੀਕਲ ਪ੍ਰਭਾਵ – ਦਵਾਈ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਟਿਸ਼ੂ ’ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਵੱਲ ਧੱਕਦੀ ਹੈ।
- ਅਪਰੋਖ ਪ੍ਰਭਾਵ – ਲੋਕ ਖਾਣਾ ਘੱਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਤੀ‑ਵਰਤੋਂ ਜਾਂ ਲੋਡਿੰਗ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਊਰਜਾ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਘਟਦੀ ਹੈ।
ਡਿਚਫੀਲਡ, ਮੈਕਲਿਓਡ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਸ ਨੇ ਇਸ ਪਹਿਲੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ
ਟੀਮ ਨੇ ਓਰਥੋਪੀਡਿਕ ਸਰਜਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਓਬੀਸਿਟੀ ਵਾਲੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸਕੈਲਟਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਮਾਇਬਲਾਸਟਸ (ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਫਾਈਬਰ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਕੋਸ਼ਿਕਾ) ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਮੂਹ ਜਾਣ‑ਬੁੱਝ ਕੇ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਕਰੇਟਿਨ ਥੈਰਪੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਘਟਾਓ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹਨ।
ਖੋਜਕਰਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਉਚਿਤ ਰਿਸੈਪਟਰ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਇਓਟਿਊਬਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਖ‑ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ ਜਾਂ GIP ਪੇਪਟਾਈਡ ਨਾਲ ਟਰੀਟ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਖ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ:
- ਐਟ੍ਰੋਫੀ‑ਸੰਬੰਧੀ ਜੀਨਾਂ ਦੀ qPCR ਰਾਹੀਂ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ਼ਨ
- Olink Reveal ਪ੍ਰੋਟੋਮਿਕ ਪੈਨਲ ਨਾਲ ਸੀਕ੍ਰੇਟੋਮ ਬਦਲਾਅ
- Seahorse XF ATP ਰੇਟ ਟੈਸਟ, ਗਲੂਕੋਜ਼ ਅਪਟੇਕ ਅਤੇ ਲੈਕਟੇਟ ਸੀਕਰੀਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਾਇਟੋਕਾਂਡਰੀ ਅਤੇ ਗਲਾਇਕੋਲੀਟਿਕ ਊਰਜਾ ਮੈਟਾਬੋਲਿਜ਼ਮ
- ਇਮਿਊਨੋਫਲੂਰੈਸੈਂਸ ਨਾਲ ਮਾਇਓਟਿਊਬ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਅਤੇ ਡਿਫ਼ਰੈਂਸ਼ੀਏਸ਼ਨ
ਰਿਸੈਪਟਰ: GIPR ਮੌਜੂਦ, GLP‑1R ਲਗਭਗ ਨਹੀਂ
ਸਾਰੇ ਡਾਟਾ ਵਿੱਚ GIPR mRNA ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਲੀ। ਪਰ GLP‑1R ਦੀ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਸੀ: mRNA PCR ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਨਮੂਨਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਉਪਸੈੱਟ ਵਿੱਚ LUXendin645 ਫਲੋ‑ਸਾਈਟੋਮੇਟਰੀ ਵਰਤ ਕੇ, ਟੀਮ ਨੇ ਲਗਭਗ 51‑66 % ਮਾਇਬਲਾਸਟਸ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ’ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ GLP‑1R ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਪਾਇਆ।
ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸੈਪਟਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤਰੀਕੇ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। mRNA ਦੀ ਗੈਰ‑ਮੌਜੂਦਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਗੈਰ‑ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਹਾ ’ਤੇ ਘੱਟ ਡੈਂਸਿਟੀ ਵੀ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਥੇ ਇਸ ਨੇ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੈੱਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਡਾਟਾ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ GLP‑1 ਨੂੰ ਸੀਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮਰੱਥ ਹਨ।
ਕੋਈ ਐਟ੍ਰੋਫੀ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੀਕ੍ਰੇਟੋਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਹੀਂ
ਹੈੱਡਲਾਈਨ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਨਾ ਹੀ ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ, ਨਾ ਹੀ GIP ਨੇ ਐਟ੍ਰੋਫੀ‑ਸੰਬੰਧੀ ਜੀਨਾਂ ਦੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਦਲਾ। ਸੀਕ੍ਰੇਟੋਮ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਕਗਣਿਤਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ। ਜੇ ਦਵਾਈਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨੂੰ “ਜ਼ਹਿਰਲਾ” ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾਂ ਤਣਾਅ ਸੰਕੇਤ ਭੇਜ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਥਾਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਸੀ।
ਮਾਇਓਟਿਊਬ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਅਤੇ ਡਿਫ਼ਰੈਂਸ਼ੀਏਸ਼ਨ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੀ। ਦੋਵੇਂ ਟਰੀਟਮੈਂਟਾਂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਫਿਊਜ਼ਨ ਅਤੇ ਮਾਇਓਟਿਊਬ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਘਟਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਓਜੀਨੇਸਿਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਰਹੀ।
ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਬਦਲਾਅ
ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ ਨੇ ਗਲਾਇਕੋਲੀਟਿਕ ਅਤੇ ਕੁੱਲ ATP ਉਤਪਾਦਨ ਦਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਟਾਈ, ਨਾਲ ਹੀ ਲੈਕਟੇਟ ਸੀਕਰੀਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ, ਜੋ ਗਲਾਇਕੋਲੀਟਿਕ ਫਲਕਸ ਦੀ ਹਲਕੀ ਦਬਾਉ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਟੋਕਾਂਡਰੀ ਪੈਰਾਮੀਟਰ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਦਲਾਅ “ਸੁਖਦ” ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸੈੱਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ, ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ‘ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਫਾਲੋ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਗਲਾਇਕੋਲੀਟਿਕ ਆਉਟਪੁੱਟ ਦੀ ਹਲਕੀ ਘਟਾਓ ਜੀਵੰਤ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ‘ਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅਜੇ ਖੁਲ੍ਹਾ ਸਵਾਲ ਹੈ।
GIP ਵੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਰੁਚਿਕਰ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ GIP ਨੇ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਟਰੀਟਮੈਂਟ ਬਾਅਦ ਮਾਇਓਟਿਊਬ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਵਧਾਈ। ਇਹ ਇੱਕ in vitro ਨਿਰੀਖਣ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ “ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਬਣਾਉਣ” ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਇੰਕਰੇਟਿਨ ਸਿਗਨਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੈਟਾਬੋਲਿਕ ਮੰਨਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਿਰਜ਼ੇਪੈਟਾਈਡ ਵਰਗੀਆਂ ਡੁਅਲ ਐਗੋਨਿਸਟਸ ਲਈ ਕੁਝ ਨੁਅੰਸ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ?
ਲੇਖਕ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਦੇ ਹਨ ਕਿ GLP‑1 ਅਤੇ GIP ਰਿਸੈਪਟਰ ਦੀ ਸੀਧੀ ਐਕਟੀਵੇਸ਼ਨ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ‘ਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਐਟ੍ਰੋਫਿਕ, ਇਨਫਲਾਮਟਰੀ, ਰੂਪਾਤਮਕ, ਮਾਇਓਜੈਨਿਕ ਜਾਂ ਮਾਇਟੋਕਾਂਡਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਕਲੀਨੀਕਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵੇਖੀ ਗਈ ਲੀਨ ਮਾਸ ਘਟਾਓ ਦੀ ਅਪਰੋਖ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਸਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਦਵਾਈ ਨੂੰ “ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਟਾਕਸਿਨ” ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ’ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:
- ਊਰਜਾ ਘਾਟ: ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਓ ਲੀਨ ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਖਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
- ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਲੋੜ: ਭੁੱਖ ਘਟਣ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਘਾਟ ’ਚ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹਨ।
- ਮਕੈਨੀਕਲ ਲੋਡਿੰਗ: ਘੱਟ ਗਤੀ‑ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਘੱਟ ਬਾਡੀ ਮਾਸ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਉਤੇਜਨਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰੈਜ਼ਿਸਟੈਂਸ ਟਰੇਨਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕਾਊਂਟਰਮੇਜ਼ਰ ਹੈ।
ਇਹ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਸੈੱਲ‑ਪੱਧਰੀ ਸਮਰਥਨਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਕਰੇਟਿਨ ਥੈਰਪੀ ਦੌਰਾਨ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਡਾਇਟ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਕਸਰਤ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਵਾਈ ਤੋਂ ਬਚਣ ’ਤੇ।
ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ
ਇਹ ਇੱਕ in vitro ਅਧਿਐਨ ਹੈ। ਡਿਸ਼‑ਕਲਚਰ ਵਿੱਚ ਉੱਗੀਆਂ ਮਾਇਓਟਿਊਬਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਨਰਵ, ਸਰਕੁਲੇਟਿੰਗ ਹਾਰਮੋਨ, ਇਮਿਊਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਇਲਾਜ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਈਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ’ਤੇ ਅਪਰੋਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਕੇਂਦਰ, ਐਡੀਪੋਜ਼ ਟਿਸ਼ੂ, ਗਟ ਹਾਰਮੋਨ ਜਾਂ ਇਨਫਲੈਮੈਸ਼ਨ, ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮਾਡਲ ਵਿੱਚ ਕੈਪਚਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। GLP‑1R ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਤਿੰਨ ਨਮੂਨਿਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਡਾਟਾ ਓਬੀਸਿਟੀ ਵਾਲੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੀ, ਜੋ ਓਰਥੋਪੀਡਿਕ ਸਰਜਰੀ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਡਿਸ਼‑ਕਲਚਰ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦੀਆਂ ਇਕਸਪੋਜ਼ਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਟਿਸ਼ੂ ’ਤੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਅਸਲ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀਧੀ ਰਿਸੈਪਟਰ‑ਮੀਡੀਏਟਡ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਖਰਾਬੀ ਇਸ ਮਾਡਲ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਦਵਾਈਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ‑ਨਿਊਟ੍ਰਲ ਹਨ।
ਸੰਖੇਪ
ਜੋ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹਨ ਕਿ ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ “ਚੁਪਚਾਪ” ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ‑ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਤੱਕ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਸੇਮਾਗਲੂਟਾਈਡ ਜਾਂ GIP ਨਾਲ ਟਰੀਟ ਕੀਤੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਇਓਟਿਊਬਜ਼ ਨੇ ਐਟ੍ਰੋਫੀ ਦੇ ਮੌਲਿਕ ਜਾਂ ਢਾਂਚਾਗਤ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ। ਵੱਡਾ ਜੋਖਮ ਸੰਭਵਤ: ਦਵਾਈ ਦੇ ਆਸ‑ਪਾਸ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਖਾਣਾ, ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਗਤੀ‑ਵਰਤੋਂ। ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਕਰੇਟਿਨ ਥੈਰਪੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੀਨ‑ਟਾਰਗੇਟਸ ਅਤੇ ਰੈਜ਼ਿਸਟੈਂਸ ਐਕਸਰਸਾਈਜ਼ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਕਲੀਨੀਕਲ ਟਰਾਇਲ ਕਰਨਾ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਅਸਲੀ ਜਾਂਚ ਹੋਵੇਗੀ।